Het eerste nummer van dit jaar biedt opnieuw een rijk palet aan bijdragen, naast de vertrouwde rubrieken. 

De drie artikelen in dit nummer van het tijdschrift hebben een overeenkomstig thema: het torenhoge en irreële verwachtingspatroon van mensen behoeft bijstelling, en juist de psychoanalyse kan daarin steun en hoop bieden door het onvolmaakte, het tekort, het onbehagen niet alleen te accepteren, maar te omarmen als levensvoorwaarde. Jan Van Hecke schrijft dat humor daarin nuttig kan zijn, omdat die ‹een speelse manier biedt om de structurele onmogelijkheid van een definitieve oplossing voor de spanning tussen werkelijkheid en ideaal te becommentariëren›. Jos de Kroon concludeert dat ‹zolang we trouw blijven aan het tekort, zolang we ruimte laten voor het unheimliche in onszelf en in onze technologie, de toekomst open, onvoltooid en menselijk blijft›. Jos Dirckx voegt daaraan toe dat bij een dergelijke open en onzekere toekomst rouw een vorm van acceptatie is die radicaal genoemd kan worden wanneer we van het aanstaande verlies de omvang niet kunnen overzien. Radicale acceptatie kan als anticiperende rouw een levensvatbare bestaansethiek vormen waarin ondanks grote onzekerheid troost gevonden wordt.

Veel leesplezier!